(Source: sjwolf)
Böyle bir mektuba nasıl başlanır bilmiyorum. Böyle bir mektup nasıl sonlandırılır onu da bilmiyorum. Her şeyin bir sonu mu olması gerekiyor be çocuk? O halde ayrılmanın niye sonu yok? Neden dünya ıssızlığına aşık olan insanlarla dolu? Hayata erken kalkanları neden önce çocuklukları terk eder?…
Başlayacağım aşkınıza da sizede.
Hangi biriniz gerçekten sevdi, hanginiz gerçekten adam ? Sen git aylarca bi insanı tanımaya çalış. Sonra ona güvenmeye çalış. Sonra alışmaya çalış. Sonra alış hatta o kadar çok alış ki bir bakmışsın aşık olmuşsun olsun. Sonra bir anda kaybet. Bu ne ya? Değer verdiğim birine de değsin ulan, hepiniz siktirin gidin!
Bu nasıl bir psikolojidir ki okulun başından beri umrumda olmayan o adamdan şu an önünü alamadığım bir şekilde hoşlanıyorum ya da sevmekte denebilir aslında. Aslında bildiğin aşık oldum beyler.
Okulda beni görüp saçlarımı dağıtmasını, bir erkekle dolaştığımda pis pis bakışını, selam vermediğimde eve gidince bir ton trip atmasını, turkuaz kazağını sevdim ben onun. Hemde çok sevdim.
Unutmadan da geometriden 18 aldım, yazıyla da on sekiz aynen böyle. O da 90 aldı ( doksan lan doksan! ) Tabi bundan size ne haklısınız.
Söyleyeceğim şu ki bu garip hissiyatin en kısa sürede sonlanmasını istiyorum. Karşılıklı olması birazcık rahatlatsa da ı-ıh hazır değilim. Aşık olmaya hazır değilim. Her ne kadar her gördüğümde boynuna atlamak istesemde.
Unutmadan son olarak.
Tamı tamına 8 saat 45 dakikadır görmüyorum onu kaldı ki bunu gecesi de var. Tanrım çok özledim, bye
Bu insanlar çıldırmış olmadı, bir anda huzur açtı her yeri.
(Source: mollztothewall)
